Good Bye Hong Kong, Hello Vietnam

Op donderdag 8 december vliegen we naar Hanoi (Vietnam). Omdat we pas aan het einde van de middag vliegen, doen we nog een klein tripje op Hongkong eiland. Eerst ontbijten we in het zonnetje op Time square en daarna nemen we lekker toeristisch de peaktrein naar het hoogste punt van Hongkong. Een steile rit van 10 minuten in een klein treintje brengt ons aan de top…wat een uitzicht….FOTOOS… ook hier is bovenop de berg is een heel (toeristen)dorp ontstaan met souvenirwinkeltjes, eettentjes etc. Zoals de Chinezen in Nederland doen, klikken wij nu hier ons SD-kaartje vol. Na dit ‘avontuur’ maken we ons klaar om naar het vliegveld te gaan voor ons volgende stop Hanoi Vietnam. We hebben door onbekende reden drie uur vertraging en arriveren pas laat in de avond.

Een vriendin van mij (Eva), Jessica woont (inmiddels anderhalf jaar) in Hanoi. Zij werkt hier als Nederlandse lerares voor kinderen uit t basisonderwijs. We slapen de komende dagen bij haar in huis. Jessica heeft haar adres doorgemaild, met een kleine route beschrijving erbij. Veel taxichauffeurs kunnen haar huis door de smalle zij-zij-zij-weggetjes namelijk niet vinden. Ook mailde ze ons door dat we maximaal 350.000 Dong (10 euro) moeten betalen voor de rit van 45 minuten, en ook niet heel onbelangrijk, dit ook van te voren af te spreken met de chauffeur. Volgens schema komen we om 20.00 uur aan in Hanoi. Er is een Nederlandse vrijdagmiddagborrel gaande voor de Expats uit Hanoi. Jessica wil ons hier graag mee naar toe nemen. Helaas blijkt op het vliegveld aangekomen dat we 2,5 uur vertraging hebben en dat we dus niet voor 23.30 uur bij Jessica zullen zijn. De vrijdagmiddagborrel wordt het dus niet.

Nog geheel in onze comfort zone (van HK) stappen we in Hanoi uit het vliegtuig. We evalueren nog even de reis tot nu toe… wat was het allemaal gelikt geregeld in Hongkong, wat waren de mensen behulpzaam en wat spreken ze allemaal goed Engels. Met dit gevoel in ons achterhoofd lopen we met de bagage richting de taxi’s. Direct komen er 5 verschillende mannen op ons afgerend. Ze trekken allemaal aan onze bagage om deze zover mogelijk richting hun taxi te krijgen. We kiezen er willekeurig eentje uit, en spreken nog voordat onze tassen in de achterbak verdwijnen af wat de prijs moet worden. Voor only $ 25,- Dollar neemt meneer ons wel mee… Als we proberen te onderhandelen doet de man alsof hij ons niet begrijpt. Deze taxi wordt het dus niet. We komen met een andere taxichauffeur overeen (dat wil zeggen hij knikt steeds vriendelijk als wij het bedrag noemen) en we stappen in. Onderweg komen we er al snel achter dat meneer geen enkel woord Engels spreekt. Mmm wat zal onze prijsafspraak nog waard zijn ;) Vol spanning kijken we om ons heen en concluderen dat we eeeeeven moeten wennen aan deze voor ons nieuwe wereld.
De taxichauffeur blijkt het huis van Jessica inderdaad niet te kunnen vinden. Het is inmiddels 23.30 uur en dus donker buiten. We rijden wat verschillende donkere steegjes door en we snappen er alle3 niets meer van. Ook de mensen op straat kunnen ons niet helpen. Ik bel Jessica om te vragen hoe we verder moeten rijden. Ik beantwoord de vraag waar we nu zijn op zijn vrouws (aldus Peter)… en noem alles op wat ik om me heen zie (in het donker), maar dan met net een half volledige omschrijving (aldus Peter. Vb: “We zien nu een barretje” – er zijn er tientallen en “ we gaan nu weer die ene straat in” ). Jessica heeft geen idee waar we zitten. Mijn telefoon piept dat de batterij bijna leeg is (dit detail deel ik voor de goede vrede maar niet met mijn vriendje) terwijl de telefoon van peter ook leeg is. De moet zakt ons bijna in de schoenen als ik een omschrijving opsom die Jessica bekend voorkomt. Ze zegt dat ze op de motor springt om ons op te komen halen. Ik was al blij om Jessica te zien, maar toen ik haar nu aan zag komen rijden op de motor was ik 3x zo blij.

De volgende ochtend ontbijten we met zijn drieën in een Engels tentje in de expat wijk waar Jessica woont. Jessica moet daarna naar haar werk en wij pakken de stadsbus richting het centrum. Deze rit is een belevenis op zich. We betalen totaal 6.000 Dong, wat neerkomt op 10 eurocent per persoon. In het centrum aangekomen kijken we onze ogen uit! Wat een verkeer! Geduldig proberen we bij een zebrapad om de weg over te steken…. Het zebrapad blijkt totaal nutteloos. Hand in hand lopen we schuifelend de weg over waarbij de auto’s, brommers en motoren ons links en rechts passeren. Al snel merken we dat als je gewoon doorloopt bij het oversteken er niets aan de hand is. Dit oefenen we een paar keer… en na enige tijd lukt het ons zelfs een drukke 4 baansweg met verkeer uit beide richtingen levend over te steken, hoppa!

Het centrum barst van de winkeltjes en ze verkopen hier alles wat je maar kan bedenken. Ondanks ze hier officieel geen kerst vieren is er zelfs een hele straat vol met kerstspullen. Dan ontdekken we tussen alle uithangborden een bekend logo…. Of toch niet? Op de gevel van een winkel lezen we in bekend lettertype: Mediamart (zonder de k) staan. In de Mediamart zijn op de benedenverdieping van 100 m2 ongeveer 30 man/vrouw aan het werk. Ze staan allemaal voor zich uit te staren. Zodra wij laten merken dat we interesse hebben in een camera komen ze met zijn vijven om ons heen staan. We proberen in het Engels wat te vragen. De groep Vietnamezen gaat met elkaar in overleg, concluderen dat niemand het antwoord weet, en kijken ons weer vriendelijk aan….We wijzen een camera aan die we willen zien. Het duurt even maar uiteindelijk worden we begrepen. Een van de medewerkers pakt de sleutel van de kast, de ander opent de kast en weer een ander pakt de camera. Teamwork al zeg ik het zelf. We besluiten de camera te willen kopen. Weer een andere werknemer brengt de camera naar de kassa waar 2 medewerkers achter zitten. Een typt de bon, de ander kijkt mee, weer een ander haalt de doos van de camera en weer een ander doet deze in een tasje. Bij het verlaten van de winkel staat er een medewerker klaar om de bon en de aankoop te controleren. 30 minuten later staan we buiten.
Al snel blijkt de camera bij het aanzetten een “lens error” aan te geven. Nadat dit binnen een half uur, 5keer is gebeurt besluiten we terug naar de winkel te gaan. Natuurlijk vertoont de camera in de winkel geen enkel mankement en moet ik proberen uit te leggen wat er mis is. Na 10 minuten uitleggen wordt ik meegenomen naar het kantoor op de 6de verdieping. Peter blijft beneden wachten, zo lang zal het tenslotte niet duren… toch? Ik word naar een ruimte gebracht waar 6 medewerkers zitten. In het Vietnamees overleggen ze met elkaar wat er gaat gebeuren. Er worden foto’s gemaakt met de camera en op alle knopjes gedrukt. Op mijn vraag of iemand Engels verstaat, blijk ik een succesje te boeken. De (lijkt mij) manager spreekt een beetje Engels. Nadat ik aan haar heb uitgelegd door wat tekeningen en handgebaren begrijpt ze me. Er wordt weer overleg gepleegd. 40 minuten later gaan we weer met de lift naar beneden waar een ongeruste Peter staat te wachten…wat kon er nou zo lang duren? De kogel is door de kerk en de camera mag geruild worden. Er wordt een nieuw bon gemaakt , de camera wordt van boven gehaald, we worden verzocht plaats te nemen in de wachtruimte en na zo’n 20 minuten later hebben ze hem gevonden….word de kassabon gemaakt door 2 personen, de camera ingepakt door een ander persoon etc..

We lopen nog wat winkeltjes af nemen de bus richting de massage salon waar we een afspraak hebben voor een uur lang massage….we vallen daar bijna in slaap, hoe fijn was dat! Later op de avond besluiten we wat te gaan eten en drinken in het backpackers gedeelte van de stad. De avond lijkt vroeg te eindigen, omdat alle restaurantjes en barretjes de ijzeren rolluiken om 23.30 uur naar beneden doen. Jessica verteld ons dat de barretjes alleen maar schijndicht gaan (de mensen feesten binnen gewoon door). Iedere avond komt rond 00.00 uur de politie langs gelopen om te kijken of alle barretjes dichtzijn… zodra deze de hoek van de straat om zijn, gaat alles weer open. En inderdaad toen de politie langs liep konden we nergens meer naar binnen…. Maar toen de mannen voorbij waren (ze waren nog geen 10 meter verder) gingen de luiken weer open en ging het feest weer verder. Bizarrrr…. Jessica brengt ons naar allerlei verschillende barretjes en we hebben een super gezellige avond. Paar Hanoi Tips: Le Pub, Mao's pub en Fan Fuk (of lighthouse). De eerste twee zijn rustige backpackers barretjes en die laatste is een discotheek met goede muziek en de lekkerste BBQ broodjes voor je behoefte aan een midnight snack (vindt Peter)

Het plan was om de volgende dag op de fiets het gebied rondom Hanoi te ontdekken. Omdat het erg hard bleek te waaien besloten we de fiets om te wisselen voor een motor. Met de Motor rijden door dit knotsgekke verkeer is op zich al een wereld ervaring. Maar alles gaat goed als je maar rustig blijft. En geen onverwachte bewegingen maakt. Op deze manier hebben we een prachtige rit gemaakt door Hanoi en komen we op plekken waar we zonder gids Jessica nooit waren gekomen.

De laatste volle dag in Hanoi zijn we gesloopt door alle indrukken van de afgelopen dagen. We kunnen geen boe-of bah meer zeggen en besluiten er een enorme chill dag in te gooien. Uitslapen, lekker eten, en vooral chillen staan op de agenda. Ook plannen we weer een paar dagen van onze reis vooruit. Omdat het vrij koud is in het noorden willen we snel richting het warme zuiden. Daarom boeken we een vliegticket naar Da Nang. Vanuit daar zullen we doorreizen naar Hoi An. Een knus strandplaatsje halverwege Vietnam.