Hoi An - Ho Chi Minh - Phu Quoc

Hoi An, Maandag 12 – woensdag 14 dec

Hoi An is een rustig kust plaatsje wat bekend staat vanwege haar lange geschiedenis van handel in zijde en de vele goede kleermakers. Het is erg geliefd onder backpackers wat duidelijk wordt aan de hoeveelheid in zo’n klein dorpje. De sfeer is heel ontspannen en dat is wat we nu zoeken na alle drukte van Hongkong, Macau en Hanoi. We verblijven 2 nachten in het Hoy Huang Hotel midden op de hoofdstraat naast het centrale marktje met leuk uitzicht. Een groot deel van Hoi An is niet toegankelijk voor auto’s en brommers. Hoewel we een ster zijn geworden in het oversteken van drukke wegen, is de rust buitengewoon aangenaam. De eerste dag lopen we wat rond in de vrolijke gekleurde straatjes. We eten s avonds bij een sfeervol restaurantje aan het water en drinken een drankje bij een kroegje wat goed staat aangeschreven in de lonely planet. Het is er erg rustig wat waarschijnlijk te maken heeft met het winterseizoen Het is bewolkt en 20 graden. Iets wat slechts een aantal maanden per jaar zo is. De rest van het jaar is Hanoi een zonnige badplaats wat uitpuilt van de toeristen.
Net op het moment dat we ons afvragen waar we vanavond heen zullen gaan stuurt heel toevallig een vriendin van Eva, die hier een aantal maanden geleden ook was, een berichtje. In het berichtje staat dat we zeker naar de “ Before and Now” en de Why not bar moeten gaan. We besluiten een kijkje te gaan nemen. The Before and Now is duidelijk een backpackers cafeetje. Er wordt gepoold, gedronken en gepraat met op de achtergrond de bekende harde kroeg muziek. Hierna gaan we naar de Why not bar. Dit is hele andere koek. Het is klein maar niet minder leuk. er wordt op de pooltafel gedanst, iedereen is dronken en er wordt flink op de muren getekend. Het is leuk dat je hier zo makkelijk contact maakt met iedereen. We raken in gesprek met wat gasten uit Australië, doen wat reisideetjes op en wandelen weer terug naar ons hotel.
Helaas zit uitslapen zit er niet in, want om 05:00 beginnen de mensen hier met het opbouwen van de markt wat met veel geschreeuw en geronkel van motoren gepaard gaat. De brommertjes rijden af en aan om de marktkraampjes te voorzien van handelswaar. We besluiten om een motor te huren en de omgeving rondom Hoi An ter verkennen. We rijden eerst naar het strand wat zo’n 4 kilometer verderop ligt. Op een paar handelaartjes na is het strand uitgestorven. De handelaartjes zien wel brood in ons en komen van alle kanten op ons af. Ze laten zich niet afschepen met een steeds duidelijkere “No thank you” en laten een voor een hun handelswaren zien. Geef ze eens ongelijk.
We rijden verder langs de kust, bezoeken nog een strandje en rijden verder door de natuur. S avonds eten we bij een gezellig restaurantje met veel lampionnen en met prachtig uitzicht over de rivier. Hoewel het weer nog niet ideaal is komen we door de sfeer van het stadje helemaal in de chillmode. Hierdoor geïnspireerd plannen we onze volgende bestemming, we willen nu naar de zon. Onze volgende stop wordt word Ho Chi Minh of te wel Saigon, DE stad van het zuiden van Vietnam.


Ho Chi Minh woensdag 14 - vrijdag 16

We hebben ontzettend veel zin om lekker in de zon te liggen. Omdat Ho Cho Minh geen kustplaats is gaan we via internet opzoek naar een hotel/hostel met een zwembad. We vinden er een 4**** hotel die een zeer scherpe aanbieding heeft waardoor we daar een kamer kunnen boeken voor nog geen 1/vierde van wat de kamers normaal kosten. Het hotel heeft een zwembad bovenop het gebouw met uitzicht over de stad. Dit klinkt ons als muziek in de oren. Direct na de vlucht ben ik er achter gekomen dat ik de Lonely Planet Vietnam in het vliegtuig heb laten liggen. Bij de lost en found heb ik direct melding gemaakt. Ze kunnen niet direct gaan kijken want het vliegtuig gaat dicht? Ik laat onze hotel gegevens achter in de hoop dat het boek gevonden wordt.
Direct bij aankomst in het hotel springen we in het zwembad en genieten van het prachtige uitzicht. Het zonnetje schijnt en het is 29 graden. We besluiten toch nog even een cultureel evenement te plannen en gaan naar het War Remnands museum. Dit staat er om bekend om een iets wat Vietnam propagandeerde versie van de US-Vietnam oorlog weer te geven maar daarom zeker niet minder verschrikkelijk. De Amerikaanse oorlogs propaganda vertelt hoe “heldhaftig en noodzakelijk” de oorlog was, hier, gaf dit museum juist de “andere” kant van het verhaal goed weer. Met name de gevolgen van Agent Orange werd hier enorm benadrukt, een verschrikkelijk giftig gas wat door de Amerikanen werd verspreid over Zuid Vietnam nadat zij eigenlijk de oorlog al hadden verloren. Dit resulteerde in generaties van 100 duizenden misvormde baby’s omdat de grond, het drinkwater etc. enorm besmet is. Tot op de dag van vandaag worden hierdoor nog steeds misvormde baby’s geboren. Verschillende foto’s benadrukte de ernst hiervan. Na dit indrukwekkende bezoek eten we wat en gaan we terug naar het hotel. S ‘avonds gaan we naar het oude centrum van Saigon waar je veel gezellig barretjes heb. Hier sluiten een we aan bij een groepje en zitten tot diep in de nacht te babbelen met een Nieuw Zeelander, die lang in Nederland heeft gewoond, te praten over patatjes met, broodjes bal, s’ nachts shoarma halen en meer van dit soort prietpraat. We worden daarnaast overspoeld door verkopers die ons allerlei lonely planets willen verkopen maar we hopen stiekem op goed nieuws van het hotel dat onze lonely planet is gevonden, “want gegeven door me moeder, door mijn moeder, dus van mij” (Acda en de Munnick!).

De volgende dag gaan we vroeg naar de Cu Chi Tunnels. Nadat we s' ochtends een uur langs staan te wachten op de afgesproken plek (we hadden het bijna opgegeven) komt de bus toch nog aanrijden. Deze tunnels zijn een vernuft staaltje vindingrijkheid van de Vietnamese volk. Als gevolg van de vele bezettingen door verschillende volkeren (chinezen, Japanners, Khmers, en Fransen) besloten zij tijdens de Franse bezetting een tunnel netwerk te bouwen ter verdediging van het volk. Er zijn verspreid over Vietnam vele tunnel netwerken gebouwd en deze had een totale lengte van ongeveer 250 km, compleet met 3 levels, woongedeeltes, keukens, forten, wapenopslag, schietgaten en boobytraps. Het verhaal van deze tunnels ging dat tijdens de Amerikaanse oorlog de Amerikanen boven op de tunnels hun basis hadden gebouwd. De Amerikaanse basis werd vooral s’nachts aangevallen en wanneer zij op verkenning uitgingen vonden zij geen spoor van de VC. Het duurde maanden voordat zij door hadden dat er tunnels onder de grond bestonden en zelfs toen zij dit wisten was het nog moeilijk deze te vinden. Aan het eind van de oorlog werd dan ook dit hele gebied platgebombardeerd en vergast als wraak. Toch zijn vele tunnels nog in tact gebleven. Ook wij zijn in een paar tunnels geweest, waarbij ik met een Europese lichaam nog halverwege dacht vast te komen zitten. De tunnels zijn echt fascinerend maar niet voor claustrofobische mensen. Ze zijn pikkedonker en liggen op 10 meter diepte!!! Onze laatste dag in Ho Chi Minh is aangebroken en net als alle andere laatste dagen moeten we onze volgende stap plannen voor onze reis. Wordt het Cambodia of toch nog een plaatsje in Vietnam? We hebben behoefte aan zon zee en strand en willen Vietnam nog niet verlaten. Dus we gaan naar Phu Quoc, een tropisch eilandje voor de kust van Vietnam en Cambodja.

Phu Quoc vrijdag 16 - maandag 19

Onze lonely planet is gevonden, heerlijk gevoel. Het ligt klaar op het vliegveld en halen we op voordat we vertrekken. Op Phu Quoc aangekomen is de strekking meteen duidelijk: Zon zee strand en HEET. Bueno. We checken in en 5 minuten later staan we weer buiten om een strandbedje te zoeken. De volgende 3 dagen doen we het rustig aan en ik raak voor het eerst mijn boek aan. O ja we hebben ook nog een motor gehuurd en door het eilandje heen gecrossed en de nightmarkt bezocht.

Cambodia, via Ha tien naar Sihanoukville
Op maandag gaan we naar Cambodja, naar Sihanoukville om precies te zijn. Dit plaatsje ligt zowat tegen het eiland Phu Quoc aan, maar omdat ze geen officiële grensovergang hebben moeten we met de boot terug naar het vaste land van Vietnam (3 uur varen) om vervolgens vanaf daar met de bus door Cambodja naar Sihanoukville te rijden (4uur rijden). We hebben een bus trip naar Sihanoukville geregeld voor US$25 inclusief boottocht. In Ha tien (vaste land van Vietnam) worden we keurig opgewacht door een chauffeur die een bordje omhoog houdt met onze naam erop. We stappen in met een Duits stel. We worden naar een klein kantoortje gebracht. Tijdens de 8 uur durende reis is er geen enkel moment om een broodje of iets dergelijks te kopen. Hadden we maar vooraf wat geluncht... Terwijl Eva de papieren voor de visa regelt, scoor ik nog snel een broodje ei voor ons. Echter wordt ik continu gewuifd te komen want anders missen we de bus. We worden met een Luxe oude Mercedes s320 gebracht naar de bus. Omdat er haast is begrijp ik niet waarom de taxi chauffeur nog ff rustig gaat tanken. Wat volgt is de grensovergang met Cambodia. We worden de Mercedes uitgebonjourd bij de grens en hij zegt dat we moeten lopen. We zien de Mercedes doorrijden met onze spullen erin. We doen wat we worden opgedragen want 'When in Rome, do as the Romans'. 2 Nederlanders en 2 Duitsers lopen naar de grens overgang. In de verte zien we nog de Mercedes rijden. Echt iets voor in een film. We checken uit in Vietnam en lopen naar de grens met Cambodia. Ondertussen moeten we wachten op onze visa op het kleine buiten kantoortje en zien veel brommers passeren volledig bepakt met een complete inboedel. Ik kroon diegene met 25 balen onbekende rommel tot koning van de dag. Na kwartier wachten kunnen we verder, naar de volgende stop, Health check. De chauffeur zegt dat als de man van de Health check om een dollar vraagt, je niet verplicht bent om dit te betalen. We vullen een formulier in en onze pasporten worden gecontroleerd. De health check stelt niet voor. We moeten namelijk zelf aankruisen hoe gezond we zijn. Wat volgt is een spel waarbij de man om 4 dollar vraagt en wij dit weigeren. Dit duurt weer 20 minuten en dit is het wachten niet waard. Ik betaal met de laatst overgebleven Vietnam Dongs en we kunnen weer opweg. Door al dacht wachten zijn we op zeker te laat voor bus denk ik nog. We stappen weer de Mercedes in en rijden verder. Halverwege Kampot moet het Duitse stel uitstappen, zij gaan immers gaan Phnom Penh. Nu zitten we nog met zijn 2-en in een luxe Mercedes op de achterbank. Waar is die bus dan? We rijden door en door, totdat we bij een kantoortje uitstappen en moeten overstappen in een andere ruime personen auto die ons naar onze eindbestemming brengt. Er is dus helemaal geen bus. We hebben wel lang (8,5 uur) maar aardig comfortabel gereisd, echter met een zeer matige ontbijt en lunch zijn we helemaal uitgeteld. We eten wat lopen een rondje over het zwarte pad van Sihanoukville, wel erg gezellig en vol met feestgangers (aussies) en gaan toch vroeg naar bed want we zijn helemaal kaput.